कार्डिअॅक अरेस्ट

हॅलो
अरे ए..

इकडेय मी
कळतंय का तुला..?

मी म्हणतोय काहीतरी..
ऐकू येतंय?
तुला बहुधा नसावं येत ऐकू

थांब,

हे पाहा..

माझे दोन्ही हात उंच
आकाशात हालताहेत.
पाहा इकडे.
दिसतंय का तुला?
तुला बहुधा दिसतही नसावं नीट

थांब..

अं..

एक कर,

डोळे बंद कर.
तू काही बोलला होतास कधी
दिला होतास शब्द..
आठवतंय का काही?
लक्ष दे
आठव..
जाणवतंय का काही?
तुला जाणवतही नसावं बहुधा.

मला 

दिसतोयस तू.
तुझी हालचाल.
कळतायंत, तुझ्या निश्चल असण्याची कारणं
पण, मी तुला.. नाही?

एकमार्गी हृदयाचे
रिक्त ठोके.

कार्डिअॅक अरेस्ट येण्यापूर्वी
काही सेकंद आधी..

………………………… पुस्तकातून

ओंजळ

तुम्ही जेव्हा केव्हा माझ्याकडे पाहता,

काय दिसतं तुम्हाला?

माझी ओंजळ भरून असलेली अक्षरंच,

तेवढी तुम्हाला दिसत असतील.

तुम्ही म्हणाल दुसरं आहे, काय तुझ्याकडे?

चुकताहात.

खरंतर,

तुम्हाला काही द्यायला म्हणून,

जेव्हाकेव्हा मी बाह्या सरसावतो,

तेव्हा माझ्या या ओंजळीतून

अक्षरांना लगडलेले शब्दच तर सांडतात नेहमी.

हे खरंय.

या शब्दांनाही,

तुम्ही ओंजळीत अलगद झेलता,

म्हणूनच त्यांना काय तो अर्थ.

अन्यथा,

तेही भटकेच अन दुर्दैवीच की.

पण खरं सांगा,

तुम्हाला,

ही ओंजळच दिसते ना फक्त?

कि दिसतायंत,

या शब्दांआड दडून बसलेली गनिमी अक्षरं?

निश्चयाच्या टोकदार भाल्यांसह सावध,

हे दडलेले शब्द दिसतायत?

कि फक्त चाखाव्या वाटतात,

माझ्या भूतकाळी पाकळ्यांचा गंध केवळ?

हे पहा,

मेंदूमध्ये

मी

प्रयत्नपूर्वक

खोचून ठेवलंय

बंडाचं

एक निशाण.

पाहिलंय तुम्ही?

बरं, निदान ओघळलेल्या अतृप्त इच्छांचा गंध आला का तुम्हाला?

अहं.. नाहीच.

यातलं काहीच तुम्हाला नसेल जाणवलेलं.

कळलंय मला.

कारण, विचार कसेही असले तरी

शब्दांवरच तर भाळतो आपण.

पण, आता मला फिकीर नाही या ओंजळीची.

आता फक्त,

निशाण फडफडतं रहायला हवं.

आणि इच्छांचे ओघळ भळाळते.

यापुढचं

माझं तुम्हाला देणं असेल,

ते असं..

मनस्वी.

…………………… पुस्तकातून

कडी

तू दरवाजा ओढून घेतलास 

न विचारता.
अनपेक्षित

...

नात्यांना दरवाजे..
दरवाज्यांची नाती..

आताशा सताड काही असते कुठे?
...

अनेक दिवस
कित्येक महिने

बरीच वर्ष
...

त्याच भिंती

तेच दार

तोच मी

आत
...

आता तू दाराशी

कशासाठी?

कोण जाणे.

....

नीट पाहा..

दरवाजाला
कडी

माझ्याबाजूची.

..................................... पुस्तकातून

ख्वाहिशें

ख्वाहिशो के परोंपर
कुछ उम्मीदे बैठी थी..
उम्मीदे मेरी खुद की
कुछ अनजानी..
किसी और की
समझ नहीं आया कैसे कब
लेकिन ख्वाहिशोंके पर
फड़फड़ाते चुप हो गए..
 मासूम जैसे
जैसे परोपर बैठी कोई उम्मीद
गिर ना जाए..
 टूट ना जाए
भाई उम्मीद कौन सी..
किस की
मेरी ख्वाबोंसे भरी आँखे
पता नहीं
अब  धीरे धीरे खुलने लगी है
आँखे खोलू तो पता चले
पर है तैयार
भरने उड़ान  उम्मीदोंसे भरी
लेकिन ख्वाहिशे..
कहाँ गयी...??
.
चढ़ा सूरज आँख में चुभा
तब निचे देखा
तो दंग रह गया

मेरी ख्वाहिशोंका साया
मेरेही पैरोतले!
....................................पुस्तकातून

वळण

तू जाताना
तुझे काही माझ्याकडे राहिले  होते?
नसावे ना?.
मलाही हेच वाटे कालपर्यन्त.

आता जणवते आहे
तुझं बरेच काही आहे इथे.

सांग तर खरे
मागे राहिले आहे ?
की ठेऊन दिले आहेस..
मुद्दाम?

तू पाहां ना
अलीकडे
हे काय पाझरते आहे माझ्या स्पर्शातून?
ही सचेतन उबदार माया
कुठून आली या तळहातात?
या करारी नजरेत
कुठून आले हे मार्दव?

माझा स्पर्श..
माझी भावना...
माझी दृष्टी
माझी न उरता,
एकात्म पावते आहे
माझ्याच आत कुठेतरी.

तुझ्याशिवाय
जे आजवर मला दिसले नाही कुणात.
ते माझ्यात इतके खोलवर?
दड़वले कुणी?
तू?

गेल्या 22 जन्माच्या शोधाचे हे उत्तर मानावे?
की त्या हट्टाला मिळालेले नवे वळण?

की उत्तरार्धाची ही सुरुवात असावी?
माझे उरले जीवन
पुन्हा मंगलमय बनवणारी?
..................................... पुस्तकातून

साखरझोप

माझ्या समाधानात
तुझ्या आनंदात
माझ्या नैराश्यात
तुझ्या दुःखात
आपल्याला आपण दिसत नाही
आपल्याला आपण आठवत नाही. 

आता दोघादरम्यान आहे
अदृश्य काही
निरूपद्रवी असे फक्त.

एकमेकांच्या तळहाताची ओजळ
झाली आहे कधीच रीती.
आता उरला हाती आहे
काही जुन्या
काही उण्या क्षणांचा प्याला केवळ

या प्यालाचा घोट होणे नाही.
इथे उरते फ़क्त बाष्प प्रीतीचे. 

हळूहळू साखरझोपेत
स्वप्नेही पडतात ती सांजवेळचीच.

निरभ्र आकाश ढगाळते आहे..
दूर सूर्य मा!वळतो आहे..
डोळा मिटतो आहे,
हात सुटतो आहे अशी.. 

मिटतो डोळा मिटू दे
सुटला हात सुटु दे
आठवणीची ही पीड़ा
चितेवर चढूं दे!
..............................................पुस्तकातून

दूरवर दिसते काही..

मला आता इथून पुढे निघावं लागेल.
ही इथेच गवसली मला इच्छा.
मला माझ्या असण्याची खात्री झाली होती पूर्वीच.
पण इथे आल्यावरच मला त्याची उंची समजली होती.
माझ्या चालत येण्याचं अप्रूपही मला वाटलं ते इथेच.
दिशांना चारी मुंड्या चित करण्याचं धाडसही इथेच गवसलं मला.
मी इथेच भिडलो शब्दांना.
मी गळाभेट घेतली गंधाची तीही इथेच.
किंबहुना ती घ्यावी कशी हेही इथेच शिकलो मी.
आनंदाचा बहर म्हणा..
खवळलेल्या समुद्राची लहर म्हणा..
इथेच अनुभवता आली मला.
निळ्याशार चांदण्यांची सफर घडता घडता,
मरुन पडलेल्या चंद्राचे सुगावे लागले ते इथेच.
माझ्या पाऊलांखाली अंथरले गेलेले लाल गालिचे इथेच पहिल्यांदा पहिले.
मुखवट्यांची मजा लुटता आली.
भावनांची गोची पाहता आली.
मृगजळी गप्पांचे घोट रिचवता आले.
मृगनयनी कटाक्षांचे बाण चुकवता आले
हे सगळं इथंच तर घडलं.

काही मग्रूर पर्वतांच्या सावल्याही मी इथे नेस्तनाबूत केल्या
त्या सुरुंगांनी गडगडत आलेल्या कातळांनी
माझ्या जखमा मोहरुन गेल्या.
इथल्या गवतांनीच त्या जखमांचे तुरे माझ्या शिरपेचात रोवले.
या तुऱ्यांनी हा मुकुट असा भरुन गेला आहे.
आता हा इथेच ठेवून पुढे गेलं पाहिजे.
..
नव्या तुऱ्यांचा शोध अजून अशांत आहे.
नवा गंध
नवा वारा
बुद्धीचा संग हवा आहे
..
या इथे उभे राहून मी पाहातो दूरवर.
अन मला दिसते सावली हिमालयाची.
पलिकडे दिसते विस्तीर्ण.. शांत, शुभ्र काही.
ती जागा पहावी लागेल.
नवं काही शोधावं लागेल.
इथून आता निघायला हवं.
नवे विचार नवे आचार
हवं सर्व पारदर्शी
मुखवट्यांमागल्या चेहऱ्यांसाठी
माणसांमागे जायला हवं.
............................................... पुस्तकातून