आठवण

तुझ्यामाझ्या बोटांमधले
आकाश निरभ्र निळे
चंद्र चांदण्यात न्हाले,
माझे आठवणींचे तळे
................................ पुस्तकातून.

पाऊलखुणा

चला,
या खोलीतलं
सगळं सामान मी आवरून ठेवलंय.
आवरून म्हणण्यापेक्षा
माझं माझं सगळं मी पुन्हा भरून घेतलंय म्हण. 
आता ही खोली पूर्ण मोकळी झाली पाहा.
एरवी बोलताना,
एकमेकांमध्ये मुरणारे शब्द..
आता मात्र इथल्या भिंतींना धडका देत विखरून जातायंत.
ही आवाजाची कंपन
पुन्हा पुन्हा आपल्याच अंगावर चालून येतायंत.
हं.. 
आता इथे देणारंही कोणी राहिलं नाही.
ना स्वीकारणारं कोणी.
आता इथून निघून जायचं मी फक्त.
उरणारं काही नाही.
ना आक्रंदन.. ना प्राक्तन.
सर्व शून्य. निश्चल. स्तब्ध.
पण साला या पाऊलखुणा बंडखोर.
रिकामपणाला चुरगळून टाकणाऱ्या.
कुणीतरी इथे होत्याची आठवण.
आणि इथे आता कोणीही नसल्याचा पुरावा.
काय करावं यांचं?
पुसून टाकाव्यात का मी त्या?
पण खुणा गेल्या तरी वावर दिसतोच की.
किंबहुना पुसूच नयेत त्या खुणा.
नाहीतरी, पाऊलखुणा पुसण्यासाठी,
‘काळा’ने बागडायला हवंच की खोलीभर.
एकदम सगळं लुप्त होणं सजा आहे.
हळूहळू विरत जाण्यात मजा आहे. 
...................................................... पुस्तकातून.

अबोल हुंकार

मला खात्री आहे
मी दिलेल्या हाकेला तू साद देशील.
एका क्षणात माझे नैराश्य हिरवे होईल..
मला गवसेल सूर वाऱ्यासोबत घोंगावणाऱ्या पानझडीचा

अशी अलगद येशील चालत,
भेटशील.. बोलशील..
झुरते दुःख हलके करशील.
सांगशील चार गोष्टी धीराच्या..
काही स्वैर सोबतीच्या..
मी साद दिल्यावर.

पण अलीकडे..
भीती वाटते दांभिक ज्वराची.
वाटतं..
पाहता पाहता माझं शरीर होईल ओसाड..
डोळे शुष्क
आणि घसा पुरता वांझ
आवाजाच्या उत्पत्तीला असेल
काळ्या लाळेचा शाप.
छातीमध्ये उरला असेल
नावापुरता श्वास.
आणि डोळ्याभवति आवळली जाणारी काळी वर्तुळे फ़क्त.
डोंबाऱ्याचा खेळ नुसता.
पण मला त्याची तमा नाही
.
आत्ममग्न..
तिरपांगड़ा संघर्ष म्हण याला हवं तर.

तुला या विस्कटलेल्या घडीची
चाहूल लागेल नक्की.
त्याचंही मला अप्रूप नाही.

पण हां अबोल हुंकार कानी पडल्यावर..
तू काय करशील?
प्रेक्षक होशील....
की प्रणय?
.....................................................................पुस्तकातून

सांग ना..

मला वाटते आता सर्व संपले आहे.
गरज, सोय, सवय या सर्व शब्दांनी आपले अर्थ म्यान केले आहेत.
म्हणून पूर्वीसारखा उच्चार होत नाही यांचा.
ना ओठ विलग होत..
ना जीभ पुढे सरसावत..
शब्द अबोल.. गालांमध्ये दडलेले.
बरेच गिळलेले..
काही लाळेत विरघळलेले..
गिळलेल्या शब्दांचं संचित पोटात एकटं..एकाकी.
श्वासावाटे येणारे आपुलकीचे फक्त बुडबुडे..
दिसायला पुरते आकर्षक.. पण तितकेच पोकळ.
सगळं सुटत चाललेलं.
थांबता न थांबणारं..
हे काय आहे?
दिसत नाहीय नीट,
ना समजत.
सगळे खुंटते आहे तासागणिक
आखूड होते आहे.
वाढ होतेय ती केवळ पोटात असलेल्या थंड गोळ्याची.
गारठा वाढतो आहे आतून.
प्राणवायूही संपत आला आहे.
तुझ्यामाझ्या दरम्यान नेमकं काय उरलंय कळत नाही.
ना संग.. ना वियोग.
सर्व काही स्थिर. नेटकं.
जिथल्या तिथे.
..
..
..
..
..
अचेतना अशीच असते ना?
या संपण्यावर मी विश्वास ठेवायचा?
की तू आपणहून श्वास फुंकणार आहेस?

.................................................. पुस्तकातून

अंतर

मला वाटते,
श्वासाच्या त्या टोकाला कालपर्यंत कोणी होते.
कधी खूप जवळ आल्यावर
त्या टोकाला असलेला श्वास बोलायचा.
मी आहे म्हणायचा.
माझ्या उच्छवासात असलेल्या रित्या जागा मूक भरायचा.
आता लक्षात येते,
माझ्या उच्छवासात कोणी पलिकडे,
आपला श्वास शोधायचा.
काळ्या मिट्ट अशा पसरलेल्या रात्री,
कधीमधी एकट्या पडलेल्या माझ्यात तो निश्चयाचे इरादे भरायचा.
ही दोन टोके निकटही यायची सावकाश.
जवळ.. खूप जवळ.
जणू दोन भिन्न अवकाशाची घट्ट वीणच ती.
निमूट प्रणय चालायचा महणा हवे तर.
यातून जन्माला काय यायचे समजत नसे.
अगदी कालपर्यन्त नव्हते ठाऊक.
आज इथे थोड़ा टेकलो..विसावलो
आणि कधी नव्हे ते या अंधारात किलकिल्या नजरेने पाहिले
अन लक्षात आले,
 कि त्या घट्ट विणेने
माझे एका श्वासाचे अंतर
सुबक, रेखीव बनवले आहे
.......
पुस्तकातून

तेच ते

इथे मक्तेदारी शब्दांचीच  फ़क्त.
तेच शब्द .. अर्थही तोच..
उच्चारही ठरलेला आणि त्याचा वापरही..
तोच चन्द्र.. तीच चंद्रिका..
त्याच भावना आणि वेदनाही तितकीच.
शब्द.. ओळीवरून घसरणरे..
अर्थाचे गर्भारपण न पेलवणारे..
नुसते नेत्रदीपक वांझ फुगव्टे..
सर्व काही दिसणारे..
दाखवता येणारेच सोज्वळ फ़क्त.

कवितेला रोमांचित करणारा प्रणय इथे नाही.
इथे नवा जन्म नाही..
ना पुष्ट वाढ प्रतिभेची.
माझ्या पदरी मी पाहातो डोकावून..
..
..
..
आता इथे उरलेत ते केवळ
टोकदार.. थेट व्यक्त होणारे
सातत्याने दुर्लक्षित झालेले काही.
...........................................पुस्तकातून

समज

नेमकं काय झालं
किंवा काय होतं कळत नाही.
पण, कुणीतरी पुरचुंडी उघडतो..
कुणीतरी हात घालून अलगद,
येतील ते शब्द उचलतो.
भिरकावतो मेंदूतून मनाकडे.
साला मनही हुशार.
दिले कुणीतरी म्हणून वेचत नाही काही.
तेही थबकतं.
पाहातं..
हे असं पाहता आलं पाहिजे शब्दांकडे.
शब्द तेच दृष्टी वेगळी.
दृष्टी बदलली की अर्थ उमलतो.
हे असं जमलं पाहिजे.
मग मनधरणी कायमची ठरलेली.
मनही बेणं.
तळहातांच्या होणाऱ्या कमंडलूची वाट पाहणारंं.
कोणता शब्द काय लेवून पडतो ते मी फक्त पाहायचं.
ओंजळ भरली की ती रिती करावी नितळ कोरेपणावर.
काय प्रगटतं..
कसं उमटतं..
देव जाणे.
पण, त्या पुरचुंडी उघडणाऱ्या कुणा एकाला,
नेमकं म्हणायचंय काय..
ते मला तिथे समजतं.
आता मला एक लक्षात आलंय.
पुरचुंडीतला अर्थ गवसण्यासाठी,
कोरेपणा हवाच. 
.............................................. पुस्तकातून