सर, आपण थोर आहात हे मी कधीच अमान्य करत नाही. त्यामानाने मी फारच कनिष्ठ. परंतु, ही वयानुरुप येणारी थोरवी आहे. जन्म आधी झाल्याने तुम्ही अनुभवाने माझ्यापेक्षा जास्त समृद्ध झालात. जन्म कुणाच्याच हाती नाही. आता तुलनेने माझा अनुभव कमी आहे. परंतु, निष्ठेचा आणि वयाचा, जन्माचा फारसा संबंध नाही. जशी मी तुमच्या हेतूबाबत शंका घेऊ नये असं तुम्हाला वाटतं, तसा तोच नियम तुम्हालाही लागू आहेच. आपल्या दोघांची क्षेत्रं परस्परावलंबी असली तरी ती भिन्न आहेत. आपण आपापल्याप्रती निष्ठावान आहोत एवढं पुरेसं आहे संवाद साधण्यासाठी. वयाचा दाखला देऊन पुन्हा पुन्हा मला ‘लहान’ भासवण्यात आपण धन्यता मानत असाल, तर.. तर सर मी तुमचं सगळं शांतपणे ऐकून घेईन. पण, मग मी तुम्हाला कालबाह्य ठरवेन.
तेवढं मी करू शकतो. 
................................................................. पुस्तकातून.

मला सतत असं वाटतं की
तुझ्या-माझ्या भेटीमधले चार शब्द सांडू नयेत.
दहा बोटांच्या मगरमिठीतले कोवळे श्वास उसवू नयेत.
एकांताच्या फुलोऱ्याला पानगळ कधी चिकटू नये.
कुतूहलाच्या अंकुराला लज्जेची दृष्ट लागू नये.
आपुलकीचं चक्र भाळीचं गर्वानेही भेदू नये.


मला सतत असं वाटतं की
या समोर फुललेल्या टपोऱ्या फुलाच्या दोन पाकळ्या हाती घ्याव्यात.
ती कुस्करली उष्णता ओजळीत घ्यावी भरून.
आणि तुझ्या रंध्रारंध्रातून स्रवणारा आनंद टाकावा पिऊन एका घोटात.
मग काय होईल..?? 
अशाने एकिकडे वैकुंठाची यात्रा भरेल.
आणि दुसरीकडे..? 
दुसरीकडे नवजन्माची जत्रा.
...................................................... पुस्तकातून.

मला कुणाशीही बोलावं वाटत नाही.
बोलणं नकोच.
मला घरात थांबावं वाटत नाही.
मला बाहेर पडावं पटत नाही.
मला घोळक्यात थांबणं रुचत नाही.
मला एकांतात राहून सुचत नाही.
मला माझी ओढ नाही.

मला तुझी गरज नाही.
मी असाच आहे. 

पण मला माझी ओढ आहे
मला एकांतात सुचत राहतं.
मला घोळक्यात राहणं रुचत राहतं.
सतत बाहेर असावं वाटतं राहातं.
मला घरी थांबावं वाटतं.
मला मी हवा आहे.
मला तुझीही गरज आहे.

तू कोण?
मी? मी मी.
तू मी कसा? मी मी आहे.
असू दे की. तू मी असलास म्हणून माझं मी असणं बदलत नाही ना.
 असं? म्हणजे मीसुद्धा मी आणि तूसुद्धा मीच आहेस?
होय.
ओह.. ही माझी ओळख नव्यानेच होते आहे मला.
........................................................................ पुस्तकातून.

तुझ्या आठवणींचा तहानलेला कल्लोळ सतत हिंदोळत असतो बघ. मग आकाश भेसूर वाटू लागतं आणि जमीन ओसाड. तरीही हा कल्लोळ थांबता थांबत नाही. मग एखादी बेसूर उसळी अचानक फिरते त्या आकाशात आणि भेगाळल्या जमिनीत क्षणात अंतर्धान पावते. मग चहूकडे पसरते भकास, कोरडी, दिशाहीन शांतता.
इच्छेची मरणासन्न चाल पाहिली आहेस कधी? शांततेला पडलेली कोरड अनुभवलीयेस कधी?
आता या निष्प्राण जमिनीवर मौनाचं थडगं बांधेन म्हणतो.
भविष्यात का होईना, पण ही तहान भागवायला येशीलच की तू.
त्यानंतर या हवेतली आर्द्रता वाढेल.. जमिनीवर हिरवाई बहरेल. मग, त्या लुसलुशीत डवरलेल्या गवतावरून सरसरत पुढे जाताना तुझ्या नजरेचा पाय अडखळेलच या थडग्यापाशी.
तेव्हा तुझ्या लक्षात येईल, की आता भले सगळं स्थिरस्थावर झालं आहे. 
पण..
पण, आपली इथे येण्याची वेळ चुकली.
................................................................................... पुस्तकातून.  

हा खेळ मी लहानपणापासून पाहात आलोय.
तूच नाही का शिकवायला सुरुवात केलीस.
तू तुझा खेळ खेळत रहायचीस. नवनवे डावपेच मला शिकवत रहायचीस.
मी मात्र तुझ्या पदराला धरून हा पसारा विस्फारून पाहात असायचो.
या खेळातली धावपळ.. आणि त्याच्या नियमावलीचा राक्षस पाहून त्यावेळी नकळत तुझ्या बोटाला मी माझ्या तळहाताचा वेढा घातला होता. 
बरोबर.. आत्ता येतंय लक्षात.. हा तोच खेळ आहे.
या खेळातला तुझा डाव तू नेहमीच आनंदाने खेळायचीस. तुझं प्रत्येक पाऊल रेखीव असायचं. मी मात्र तुला हवा तसा.. हवा त्या वेगाने रमत नव्हतो. इतरांपेक्षा काकणभर जास्तच ऊर्जा असूनही माझा एक पाय सतत तुझ्या साडीवर अनाहूत पडलेला असे.
तरीही तू थकत नव्हतीस.. रुसत नव्हतीस..
पण, रिंगण पूर्ण होता होता..
वेढ्यांमधलं बोट निसटून गेलं..
एक पाऊल पडता पडता..
उरलं बळ सरून गेलं..
आता मला एक कळलंय,
तुला हा खेळ खेळण्यात रस नव्हताच कधी.
तुला फक्त मला हे मैदान दाखवायचं होतं..
या मैदानात मला आणून सोडायचं होतं.
तू ते केलंस.
..
..
..
..
..
..
..
उपकार कृतघ्न असतात.
................................................................................... पुस्तकातून.

टवाळकी.

बाहेर आलं की लगेच धावत सुटायचं.
इथे थबकण्‍याची जागा नाही. की थांबण्‍याची मुभा नाही.
मागे वळून पाहायचं नाही. उगाच उसासे भरायचे नाहीत.
वाटेतला प्रत्‍येक अडथाळा ओलांडत रहायचा..
धडकलात की संपलात.
अडकलात की फसलात..
काही करा धावत धावत
पैसे मिळवा.. पैसे साठवा..
धावत धावत.
वेग वाढवा.. ध्‍येयं आखा..
धावत धावत.
जीव खाऊन धावत सुटायचं.
धावा तेही बेभान नाहीच.
कळळं पाहिजे जमेल तसं..
वळळं पाहिजे हवं तसं..
उडी मारलीत तर पुढची संधी.
उडी चुकली की पडेल तंबी.
आपली स्‍पर्धा आपल्‍याशी.
गेल्‍या वेळच्‍या टारगेटशी.
बघ मित्रा असं असतं लाइफ.

हे लाइफ आहे? साल्‍या फसवतोस काय..
आमच्‍याकडे याला टेंपल रन म्‍हणतात. हातांच्‍या बोटावर आम्‍ही रोज खेळतो तो.
मज्‍जा म्‍हणून.

असं? चलो ये भी अच्‍छा है..
..................................... पुस्‍तकातून.

अपराधी भाव मनात दाटून आला की मनात विमनस्क शांतता येते.
अपरिहार्य शरणांगत भाव असला की खिन्नता मूळ धरू लागते.
स्वैर शरणांगती असेल, तर स्वर्गीय आनंदी शांती...
शांततेचे असे निकष मी नेहमीच लावत आलो आहे.
पण, आज या अनोळखी शांततेचा डोह वेगळा आहे.
इतरवेळी ग्रासलेल्या मौनाच्या तळाचा अंदाज बांधणे माझ्यालेखी शक्य होते.
पण, या कालडोहात उतरणे महाकर्मकठीण.
कारण, भवताली उगवलेली तटस्थता या डोहातून मला वर काढण्यास धजावणार नाही हे निश्चित.
मग, तळ शोधत निघून जाणे हा एकच पर्याय.
पण, तळाच्या अंधाऱ्या गंगेत लागला हाताला चंद्र तर ठीक.
नाहीतर?
नाहीतर काय?




 शब्द बेइमान..
निघून गेले लेकाचे.
....................................................................................... पुस्तकातून..
.